Djecije pjesme – Branko Copic

Po sumi, sirom,
bez staze, puta
Jezurka Jezic
povazdan luta.

Lovom se bavi
cesto ga vide,
s trista kopalja
na juris ide.

I vuk i medo,
pa cak i – ovca,
poznaju jeza,
slavnoga lovca.

Jastreb ga stuje,
vuk mu se sklanja,
zmija ga sarka
po svu noc sanja.

Pred njim dan hoda,
siri se strava,
njegovim tragom
putuje slava.

Jednoga dana,vidjeli nismo,
Jezic je, kazu,dobio pismo.
Medeno pismo, pricao meca,
stiglo u torbi postara zeca.

Adresa kratka,slova k’o jaja:
“Za druga Jeza
Na kraju gaja”.

U pismu pize:
“Jezurka, brate,
sanjam te cesto
i mislim na te.

Evo ti pisem iz kamenjara
guskinim perom.
Divno li sara!
Dodji na rucak u moju logu,
pozuri samo, ne zali nogu.
Sa punim loncem i masnim brkom
cekat cu na te, pozuri trkom.
Njezno te grli medena lica
i pozdrav salje lisica Mica”